30/1/08

Είναι ένα δίλημμα...


...γιατί τελευταία κάνω συχνά αυτή τη διαδρομή

29/1/08

Το «παιδί» στη ζωγραφική του 19ου αιώνα

(ολοκληρο το άρθρο μου δημοσιεύτηκε στο φιλολογικό περιοδικό Δοκεί μοι στο τεύχος 6, ΄Ανοιξη 2006)

...Το παιδί και ο κόσμος της παιδικής ηλικίας αποτέλεσε ένα αγαπημένο θέμα και ενέπνευσε τους μεγάλους Έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα και ιδιαίτερα τους ζωγράφους της λεγόμενης Σχολής του Μονάχου. Ο Νικηφόρος Λύτρας, ο Νικόλαος Γύζης ,ο Γεώργιος Ιακωβίδης, ο Πολυχρόνης Λεμπέσης, ο Συμεών Σαββίδης, ο Ιωάννης Ζαχαρίας , ο Γιώργος Ροϊλός και ο Έκτωρ Δούκας απεικόνισαν τη μορφή του παιδιού σε αριστουργηματικά και μεγαλόπνοα έργα. .....
Μέσα από αυτά τα έργα παίρνουμε πληροφορίες και στοιχεία για τη ζωή του παιδιού του 19ου αιώνα αλλά παρακολουθούμε την πορεία της νεοελληνικής Τέχνης και τις διαφορές τάσεις της καθώς οι ζωγράφοι δουλεύουν τα έργα τους πάνω σε ποικίλλες καλλιτεχνικές εκφράσεις .

Στον πίνακα «Τα κάλαντα» εικονίζεται το γνωστό έθιμο της Παραμονής της Πρωτοχρονιάς . Πέντε παιδάκια ντυμένα με γραφικές ελληνικές φορεσιές τραγουδούν τα κάλαντα με τη συνοδεία ταμπούρλου και φλογέρας στην αυλή ενός σπιτιού . Στην πόρτα στέκεται η νοικοκυρά με το μωρό της ενώ στο βάθος ξεπροβάλλει το πρόσωπο ενός περίεργου μικρού παιδιού που έχει σκαρφαλώσει στο μαντρότοιχο. Η σύνθεση είναι εντυπωσιακή και ο ηθογραφικός της χαρακτηρας εμφανής.


Χιουμοριστική διάθεση υπάρχει στη «Παιδική συναυλία» (1896) του Γιώργου Ιακωβίδη όπου τρία αγόρια «ξεκουφαίνουν» τη γιαγιά με ταμπούρλο ,φυσαρμόνικα και τρομπέτα ενώ το κοριτσάκι στο πίσω μέρος απολαμβάνει τη σκηνή. Στο πρόσωπο των παιδιών είναι ζωγραφισμένη η ικανοποίηση από το κατόρθωμα τους και αυτή η αντίθεση συναισθημάτων ανάμεσα στη γιαγιά και τα παιδιά δημιουργεί ένα δραστικό,γεμάτο χιούμορ θέμα.

Στο «Κούκου»(1882)του Ν. Γύζη απεικονίζεται θαυμάσια το παιχνίδι που αρέσει ιδιαιτέρα στα μωρά . Πίνακας ηθογραφικού χαρακτήρα όπου η γιαγιά κρατά στοργικά στην αγκαλιά της το εγγόνι της που προσπαθεί να δει τη μητέρα του ,ενώ αυτή μισοκρύβεται πίσω από τον ώμο της γιαγιάς. Στον πίνακα υπάρχει και ένα μεγαλύτερο αγόρι που προσπαθεί να συμμετάσχει στο παιχνίδι και με τη χαρακτηριστική του κίνηση προσδίδει στον πίνακα μια ψυχολογική χροιά.
Στα «Αρραβωνιάσματα» (1875) ο Ν. Γύζης μας μεταφέρει τον απόηχο της Τουρκοκρατίας . Μέσα σ’ αυτόν τον ηθογραφικό πινακα απεικονίζεται το έθιμο που υπήρχε να αρραβωνιάζουν τα παιδια από μικρα προκειμένου να γλυτώσουν τα αγόρια από το παιδομάζωμα. Οι κεντρικές φιγούρες του πίνακα είναι δυο πολύ μικρά παιδιά , ένα αγόρι και ένα κορίτσι , που αγνοούν όπως φαίνεται τη σημασία του γεγονότος . Το αγόρι παρατηρεί με ενδιαφέρον το χρυσό δαχτυλίδι ενώ το κορίτσι είναι σεμνο και ντροπαλό.
Από τους σημαντικότερους πίνακες όπου τα παιδιά πρωταγωνιστούν είναι «Το Κρυφό Σχολειό» που ζωγράφισε ο Ν.Γύζης .Οι μικροί μαθητές ντυμένοι με τις φορεσιές της εποχής δεν έχουν το χαρούμενο και ανέμελο ύφος των ελεύθερων παιδιών . Με πρόσωπα φοβισμένα παρακολουθούν τη διδασκαλία που γίνεται ιεροτελεστία λόγω της σκλαβιάς. Αυτή η ευλαβική σοβαρότητα τους προσδίδει στον πίνακα ιερή συγκίνηση
................................................................................................................................

28/1/08

Το Αίγιο αρχές της δεκαετίας του '70...

Το Αίγιο την Άνοιξη είναι πολύ όμορφο καθώς οι μυρωδιές από τους κήπους με τα λουλούδια ανακατεύονται με το άρωμα από τις ανθισμένες λεμονιές και πορτοκαλιές. Όλη η πόλη συμμετέχει στο ερωτικό ξέσπασμα της Φύσης και ένα μεθυστικό άρωμα αναδύεται από τους κήπους και τα περιβόλια της απάνω πόλης και απ’ την θαλασσινή αύρα, που έρχεται από το λιμάνι. «Η θάλασσα μυρίζει αλλιώτικα την Άνοιξη, έλεγε κάποτε ένας ψαράς, γιατί όλα τα πλάσματα της αυτό τον καιρό ερωτεύονται». Πραγματική απόλαυση την Άνοιξη είναι το περπάτημα. στις γειτονιές των Αγίων Αποστόλων με τα περβόλια και τους ανθισμένους κήπους αλλά και κάτω στον Αγι’ Αντρέα και στα Γαλαξιδιώτικα. Άσε η βόλτα στο λιμάνι…Να κατεβαίνεις τα σκαλάκια και να μοσχοβολάνε τα γιασεμιά ,οι γαζίες κι οι αρμπαρόριζες και να ακούγεται από μακριά το σφύριγμα του τρένου. Το λιμάνι την άνοιξη είναι γεμάτο κόσμο. Άλλοι κάνουν βόλτες , άλλοι ψαρεύουν ,άλλοι ανεβαίνουν να προσκυνήσουν την Παναγία την Τρυπητή κι άλλοι χαζεύουν τα καΐκια που ‘ρχονται από τη Ρούμελη. (απόσπασμα από το βιβλίο μου Νώντας Φαραζουλής-η Χορωδία η ζωή του)

το Αίγιο τέλη δεκαετίας του ‘70


Το Αίγιο λίγο πριν εκπνεύσει η δεκαετία του ’70 αλλάζει μορφή. Πρέπει μοιραία να ακολουθήσει την αισθητική της εποχής που χαρακτηρίζεται από απρόσωπα κτίρια, απρόσωπες σχέσεις και έλλειψη αισθητικής. Τα κτίρια της παραλίας γκρεμίζονται το ένα μετά το άλλο βιαστικά και αβασάνιστα. Καμία σκέψη διατήρησης. Κανένας σχεδιασμός για τα «χαλάσματα» του παρελθόντος. Οι μπουλντόζες ισοπεδώνουν μνήμες και μαζί την ιστορική ταυτότητα της πόλης. Και γεμίζει το Αίγιο πολυκατοικίες που ξεφυτρώνουν η μια μετά την άλλη με στάση υπεροχής και έπαρσης απέναντι στα ταπεινά και σεμνά διώροφα αρχοντικά σπίτια της πόλης, που υψώνεται πλέον κατακόρυφα απομακρύνοντας τους ανθρώπους μεταξύ τους. Ένας άνισος αγώνας δυο εποχών που προσπαθούν να συνυπάρξουν.
( απόσπασμα από το βιβλίο μου "Νώντας Φαραζουλής-η χορωδία η ζωή του" )

26/1/08

"Του Κρασιού και του Έρωτα" Βασίλης Λέκκας -Σάκης Παπαδημητρίου





«Του Κρασιού και του Έρωτα»
Μελοποιημένη αρχαία λυρική ποίηση






«ένα τραγούδι που ταξιδεύει με τη γλώσσα και τη μουσική αναλλοίωτο στους αιώνες για να μας θυμίζει ότι το «Κρασί» κι ο «Έρωτας» είναι τα μυστικά συστατικά της ζωής, της ιδιοσυγκρασίας και της φιλοσοφίας μας. Μιας φιλοσοφίας που αντικρίζει τη ζωή με τις χαρές και τις λύπες της αισιόδοξα οδηγώντας σε μια «έλλογη ευδαιμονία» όπου ο έρωτας με καταλύτη το κρασί γίνεται η αντίρροπη δύναμη της θλίψης, του φόβου, της υποταγής, του θανάτου» Σάκης Παπαδημητρίου,συνθέτης



Το μουσικό έργο «Του Κρασιού και του Έρωτα» σε μουσική
Σάκη Παπαδημητρίου και ερμηνευτή το Βασίλη Λέκκα περιλαμβάνει μια σειρά από επιλεγμένα μελοποιημένα αποσπάσματα αρχαίων Ελλήνων λυρικών ποιητών (Ανακρέων, Σαπφώ, Αλκαίος, Ίων ο Χίος , Πρατίνας, Κριτίας) με κοινό στοιχείο την αναφορά στο Κρασί και τον Έρωτα.
Το cd είναι σε μορφή τρίπτυχης κασετίνας και περιλαμβάνει καλαίσθητο ένθετο με τα λόγια των τραγουδιών στα ελληνικά, στα αγγλικά αλλά και αποσπάσματα από το αρχαίο κείμενο.
Τα ζωγραφικά θέματα έχει κάνει η ζωγράφος Χάρις Τσεκούρα. Την ενορχήστρωση έχει κάνει ο Γιώργος Αναστασόπουλος και συμμετέχουν σπουδαίοι μουσικοί όπως ο Πάνος Δημητρακόπουλος στο κανονάκι,ο Σπήλιος Καστάνης στο κόντρα μπάσο, ο Nino Citani στο φλάουτο, κλαρίνο και φλογέρα, ο Μανούσος Κλαπάκης στα κρουστά, ο Μανόλης Κόττορος στο βιολί, ο Γιώργος Αναστασόπουλος στα πλήκτρα και ο Σάκης Παπαδημητρίου στην κιθάρα



"Crossingborder"-Hague








"Paradiso"-Amsterdam






….A song that travels with the language and the music inalterable through out the centuries in order to remind us that "Wine " and "Love " are the secret components of our life, our temperament and our philosophy. A philosophy that looks on life with its pleasures and sorrows optimistically leading us to a "mind bliss", where the love with catalyst the wine becomes the force that counterbalances sadness, fear, subjugation and death.
Sakis Papadimitriou,composer

Το βιογραφικό μου...

Γεννήθηκα στο Αίγιο από δασκάλους γονείς που με έμαθαν να εκτιμώ τη δημιουργικότητα και την ανιδιοτελή προσφορά δίνοντας ιδιαίτερη αξία στην Τέχνη και τη Γνώση. Η μητέρα μου, Ελένη Κουτρίκη έγραφε ποιήματα έχοντας ιδιαίτερη ικανότητα στο να σκαρώνει στη στιγμή σατιρικούς στίχους. Απ’ αυτήν κληρονόμησα σίγουρα την αγάπη και πιθανόν την κλίση στο γράψιμο. Ο πατέρας μου, Γιώργος Παναγιωτακόπουλος ως πρώτος μου δάσκαλος μου δίδαξε τη φιλομάθεια και με ενέπνευσε να σπουδάσω Φιλολογία.
Έτσι τώρα είμαι φιλόλογος και εργάζομαι ως υπεύθυνη Σχολικής Βιβλιοθήκης στη Μέση Εκπαίδευση ενώ κατά καιρούς με παρασύρει το γράψιμο και με κάνει να αισθάνομαι πότε-πότε συγγραφέας.
Έχω γράψει θεατρικά κείμενα ,όπως «Το παραμύθι της Γης σε... 1001 ημέρες» , «Στη Βοστίτσα του ‘30» , «Ανθογραφία»,«Ζήτω ο Καραγκιόζης» , «Γυναικών καθρέφτισμα», «Ύδωρ Σωτήριο» καθώς και το σενάριο για δυο ντοκιμαντέρ της ΕΤ1. Έχω κάνει θεατρική προσαρμογή στα χριστουγεννιάτικα διηγήματα του Αλεξ.Παπαδιαμάντη “Η Σταχομαζώχτρα”, “Ο Σημαδιακός”, “Ο Αμερικάνος” και “Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη”.
Επειδή η ζωή μου συνδέθηκε νωρίς με έναν ξεχωριστό δημιουργό και άνθρωπο, τον φιλόλογο-συνθέτη Σάκη Παπαδημητρίου, ήταν αδύνατον να μην αναπτύξω μαζί του και μια σχέση καλλιτεχνικής συνεργασίας που ήταν για μένα καταλυτική στην εξέλιξη μου. Έχω γράψει κείμενα για τις μουσικές του παραστάσεις τις οποίες και έχω επιμεληθεί έχοντας την τύχη να συνεργαστώ με σπουδαίους Έλληνες καλλιτέχνες, όπως το Χρόνη Αηδονίδη τη Δόμνα Σαμίου, τη Μαρίζα Κωχ, την Εύα Κοταμανίδου, το Βασίλη Λέκκα, τον Ηλία Λογοθέτη, κ.α
Ο μαγικός χορός της ζωής και της δημιουργίας συνεχίζεται μέσα από τις δυο μου κόρες, Άσπα και Έλενα.
http://www.mousikoergastiri.gr/maria.htm